art,  سینما

یادداشتی بر فیلم میان ستاره‌ای – ۲۰۱۴ – Interstellar

میان ستاره‌ای – ۲۰۱۴ – Interstellar 
کارگردان: کریستوفر نولان

اثری کاملا علمی و گاهی تخیلی 
اودیسه ای در جستجوی حیات 
دغدغه بشر برای زندگی در سایر کرات
سیاه چاله‌ها 
منظومه‌ها 
کهکشان ها
انسان، ذره‌ شنی در ساحل اقیانوس هستی بی انتها
هستی و نیستی بدون مرز
حقارت دروغ در برابر تجربه بشری
دختری همسن پدر
زمینی غیرقابل سکونت
و هراس… 
وحشت از عظمت سیاهی ناتمام
اضطراب از برخورد
و در انتها، نفی مرگ با بعد چهارم
عدم معنا برای نیستی 
و حل معمای جاودانگی…

این فیلم در گیشه موفق بوده اما شاید و به ظاهر برای مخاطب ایرانی ضمن تحیر و بهتی گنگ عایدی دیگری نداشته باشد. هر چند آگاهی ضمنی از نظریه نسبیت و دانش اندکی از فیزیک نور و نجوم نوین و کنجکاوی نسبت به کشف منظومه های جدید با احتمال حیات و لذت از تلاش و مرارت‌های عالمانه در مسیر معرفت از هستی و جایگاه بشری در جهانی بی انتها، پیش نیازهای فهم چنین اثری است؛ اما همین حیرانی و بهت که میتواند منجر به فهم تاریخی و امروزی از حقارت خویشتن شود، شاید از فراوانی بادهای انباشته در غبغب مان بکاهد و از فاجعه فرو رفتن در قهقرایی پوچ آگاه مان سازد.
فیلم را ببینیم و از بخشی از قدرت دانش و عقلانیت و تخیل بشری دهشت زده شویم و بر پیچیدگی کائنات و سیاه چاله های جهالت های کودکانه مان واقف شده و تصمیم بگیریم تا به سکوتی آمیخته با شگفتی فرو رویم…

اینفوگرافی اودیسه (سفر) قهرمانان فیلم “میان ستاره‌ای” Interstellar

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *